Soms heb je momenten nodig waarop je je eigen leven even moet vergelijken met een leeftijdsgenoot, om zo je geluk te kunnen peilen. Op dit moment ben ik duizend gelukkig, aangezien ik mijn leven net vergeleken heb met dat van Nodar Kumaritashvili. Dus dan ben je:

• 21 jaar
• Een Georgische rodelaar
• In een dun pakje
• In de kou
• In Canada
• Aan het trainen

En dan kop je een met 140 km/h een ijzeren pilaar. Niet zo slim.

Natuurlijk, over de doden niets dan goeds. Ik kan de beelden niet meer zien. Heftig. Onbegrijpelijk. Ik vraag me af de organisatie er nog iets mee gaat doen. Dan denk je; maak er dan grote kussens tegenaan. Of dan denk je, waarom geen overdekte rodelbaan? Of waarom niet een baan maken met zo min mogelijk risico’s? Je blijft denken, maar daar krijgen we deze jongen niet mee terug. Een donkere bladzijde in de geschiedenis van de Olympische Spelen.

In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.
Amen

We moesten om 16:00 uur aanwezig zijn om een presentatie te houden over ons onderwerp. We waren een uur later aan de beurt en Lotte vond het wel leuk om iedereen even te laten stretchen. So, everybody put your right hand up, now put your left hand up and stretch yourself a bit, because we’re sitting for one hour already and we’ll keep our presentation short. De presentatie ging goed, erg lovende reacties. En vooral schokkend. Omdat we Media Literacy: What the f*ck gebruikten. Alle bibliotheekmeisjes waren meteen ondersteboven.

Na de presentaties gingen we met wat docenten de kroeg in, alwaar we allerlei eten en drinken voorgeschoteld kregen. Als je ooit in Parma bent; “Café d. Regió” heet het volgens mij. Na deze gezellige zit gingen we door naar de geplande receptie. Dit was in een zeer oude, onopvallende middeleeuwse bibliotheek. De boeken, waarschijnlijk heel belangrijk, stonden achter tralies. Wij mochten plaatsnemen in de grote hal. Daar begon de ellende. Wéér onzitbare stoelen en wéér een enorme uitloop qua tijd. Drie kwartier na geprogrammeerd begon er een operazangeres te zingen die beter aan de andere kant van de Parma had kunnen staan. Dan hoorden we haar waarschijnlijk even goed. Haar volume deed de trommelvliezen trillen. Toen een pianist, toen weer de zangeres en toen iedereen samen. Snel weggeapplaudisseerd dus en aangevallen op het diner. Althans, eerst staand het voorgerecht en een bubbeltje gescoord en toen plaatsgenomen in een rustiger gedeelte van de bibliotheek. Ben ik nog vergeten te zeggen dat Patty, Kim en ik in een onwijs slappe lach lagen tijdens het optreden van de weerwolf.

In het rustigere gedeelte hebben we lekker gedineerd. Echte Italiaanse lasagne met Parmesaanse risotto. Gelukkig zaten Aiko en Joe bij ons aan tafel. Iedereen weet het nu, behalve Aiko zelf. Soo cute! Rectificerend moet ik toegeven dat ze meer hoho lacht dan hihi. Maar ze blijft een schatje.

Nu heb ik eigenlijk – het is 03:59 – weinig zin meer om de rest van de avond af te maken, maar deze avond was sowieso de mooiste avond van het jaar tot nu toe. We gingen een kroeg in, welke een Duitser ons aanwees. De kroeg was prima en de sparklin’ red wine was ook wel redelijk weg te tikken. Maar Joe, onze sort of colorblind guide van de avond, wist nog een kroeg genaamd Peter Pan. Dus we gingen op zoek, natuurlijk. Uiteindelijk, na eindeloos in de zwaar besneeuwde straten van Parma gelopen te hebben, kwamen we bij Peter Pan. Gesloten. Dus op naar de dichtstbijzijnde kroeg. Deze ging sluiten binnen vijf minuten. Dus wij als een dolle bier halen, maar het mocht niet baten. Ze bleven sluiten in vijf minuten. Het idee kwam van Lotte, vertel me niet waarom, maar we kochten een paar flessen wijn met wat bekers en we hadden het idee in het park te gaan zitten. No summer at all en stervenskoude sneeuw, maar het idee bleef goed. Enkele quotes van Joe, verzameld over de gehele avond, wil ik jullie niet besparen. Misschien meer hilarisch op het moment zelf, maar vorm een beeld:

• “Well! Bridging the racial divide!”
• “Put that racial divide under your toes!”
• “My BlackBerry is as dumb as the garbage under your foot!”
• J: “Downstairs is sooo cool!” R: “So, what’s up there?” J: “I don’t know, it’s just like… so nice.”
• Mooiste van de avond, Joe die probeert Italiaans te spreken – inclusief dat yahtzeehandje –  en zegt: ”Can we p-p-p-pay-pay?”

Dus wij gingen met z’n vieren, Joe (from Illionois), Dude (I don’t know his name, but he’s from Denmark), Lotte en ik naar een plek waar we onze alcoholische bijzonderheden konden versnaperen. Uiteindelijk eindigden we onder een brug aan de Parma, waar we praatten over de herrijzenis van Jesus Christ (Joe) en Tom Waits, de levende legende.

Toen moesten we terug naar het hotel, maar Joe dacht nog wel even een gebouw te beklimmen. Dus Joe klom via het afzethek in de stijgers, klom 30 meter op het gebouw en kwam erachter dat er niets te zoeken was. Dus hij rende als een dolle. Typisch Amerikaans. Bij nader inzien was het dit gebouw. Imagine.

Nadat we Joe de juiste weg naar zijn hostel hadden gewezen gingen we terug naar Astoria, wat volgens onze Amerikaanse vrienden waarschijnlijk zoveel betekent als geschiedenis. Bleek het hotel dicht te zijn. Wij dus als een razende lopen rammen. Kwam er een onuitgeslapen kleine Italiaan de deur open doen. Te goed. Dus dat. Tot nu. Laatste Zin. Vijfde Zin. Met twee. Woorden dus. Good night.

Het is inmiddels 09:27 uur en Lotte kan ook niet meer op internet. Haar inlog doet het niet meer. Internetten in een voormalige kerk, the devil plays tricks with me. Ik ruik maffia, maar dat terzijde. Aiko zit achter me. Haar lach maakt me blij. She even tried to fix my internet. Soo cute! Verder zijn de lezingen echt vrij oninteressant. Alles gaat over bibliotheken. ALLES. Gister vertelde het Zweedse meisje dat ze in Kunglåv, aan de zuidwestkust van Zweden, een nieuwe bibliotheek hadden gebouwd om meer mensen kennis te laten maken met de kracht van bieb (of in ieder geval zoiets lijkt me). Het ging om een strak, moderne 2000 vierkante meter grote bibliotheek met mogelijkheden tot ontspanning en zelfontplooiing. Er was een hele strategie bedacht om de bibliotheek meer 2.0 te maken en de digital divide te overbruggen. De bibliotheek had zelfs een eigen MySpace. Hun slogan was iets met “Better, ….., online.” Daarna vertelde ze met grote trots dat de bibliotheek toegang verschafte tot maar liefst 7 (lees: zeven) public accessable computers! Ik was in shock, en gelijk niet meer overtuigd.

09:42 en iedereen met een laptop zit weer lekker te internetten. Ik ben maar wat aan het dromen en schrijven. Met een half oor luister ik wat er door de Aula geschreeuwd wordt. Ik zal voor u quoten… Oh wacht, er wordt nu door een Duitser Engels gepraat. Ik spits mijn oren. Oké, daar was dus geen chocola van te maken. Sorry. Het ging over das Grimm-Zentrum, behorend tot de Berlin School of Library and Information Science. Voor nu: genoeg over dit onderwerp. Terug naar meer schokkende feiten.

Waar we in Nederland al jaren lopen te kloten met de introductie van de OV-chipkaart, hoorde ik van Aiko dat je in Tokyo gewoon je mobieltje kunt scannen als je toegang wil tot het openbaar vervoer, en dat je na je reis gewoon weer met je mobieltje kunt uitchecken. Het kan zowel op krediet als met een opgeladen chip. Uiteindelijk krijg je alle gemaakte kosten op één rekening aan het einde van de maand. Hoe chill?! Eat that, Camiel Eurlings en kornuiten!

Het is één minuut voor tien en ik ga proberen de rest van het programma te volgen. Over een uur is er koffiepauze, een onderdeel waar ze in Italië gelukkig wel van organiseren weten. Ik hoor nu: “Arre thera anny questioons?” I’m off. Moet even snel iemand wegapplaudisseren. JOE.

Dat waren mijn gedachten een half uur geleden. Best grappig hoe dan toch de dwang het wint van het verstand. Vandaag was tof. Serieus een topdag! Vanochtend samen met Lotte als één van de eersten lekker aan het ontbijt om half 8 in het hotel. Een goede start dus. Om half 9 liepen we richting de Università degli Studi di Parma.

Dom dat ik dacht dat in een stad als Parma de universiteit een modern gebouw kon zijn. Over een weggetje met kinderkopjes liepen we de patio binnen, alwaar stond aangegeven waar de opening plaatsvond. De Aula Magna was the place to be. Om 9 uur sharp vond de niet zo spectaculaire opening plaats. Achteraf moest ik blij zijn dat ik mijn billen nog voelde. Huh, dat klinkt raar. Ik leg het kort uit. De opening duurde uiteindelijk tot 1 uur ‘s middags, met een pauze van 5 minuten komt dat in de Aula Magna neer op een kerkmis van 4 uur met één keer hosties scoren. Na ongeveer 10 poses weet je dus niet meer hoe je moet zitten. Helemaal niet als het verhaal dat verteld wordt niet bijster interessant is en internet niet binnen handbereik is. Ik had mijn oude Nokia bij me, in verband met het spontane mobiele dataverkeer dat mijn HTC graag laat plaatsvinden over de Nederlandse grens.

• Leerpunt van de ochtend: neem een zitkussen mee naar universiteit.
• Leerpunt van de ochtend 2: als je Bounce speelt op een Nokia, bij level 4 moet je niet eerst linksaf om de punten en hoepeltjes te pakken en dan rechts via het water jezelf kleiner maken en weer omhoog willen. Omhoog kan alleen als je groot bent.

Vanmiddag zijn we naar een andere universiteit geweest om een sessie te volgen. Een sessie van een Zweeds meisje, waarvan ik vanochtend in het hotel zag dat ze leuke vriendinnetjes had, en een sessie van Aiko, het lieve Japanse meisje waar ik nu dolverliefd op ben. Daarna hadden we er geen kracht meer voor en zijn we met een zeer ontspannen tempo door de stad gaan hobbelen. Als ik spreek met we, bedoel ik Lotte en ik. Patty en Kim, die ik gister nog benoemde, gaan al de hele dag hun eigen gang. Prima.

De stad is prachtig. Parma kenmerkt zich door zeer karakteristieke kolossale gebouwen uit voorgaande eeuwen en kleine Italiaanse winkeltjes. Gelukkig is het momenteel saldi en kon ik mezelf in een van de winkels een ware Ferrari veroorloven. Dan praten we natuurlijk wel over een cahsmere-wollen Gio Ferrari. Volgens de verkoper best in town, wederom dat Italiaanse. Ik ruik maffia. Maargoed, ik prijs mezelf gelukkig met mijn trui. Ik denk dat mijn moeder ‘m ook leuk vindt. Dat scheelt dan weer.

Nadat we uitgeshopt waren zijn we nog even snel naar het hotel gegaan, waar we gebruik maakten van ons enige half uurtje gratis internet in de lobby en Lotte zo dus het één en ander voor school kon afhandelen en ik mijn internetloze dag gelukkig om zeep kon helpen.

Hoewel ik vandaag Twitterde geen zin had om social te doen bij het social dinner, viel het me 100% mee. Helemaal vergeleken met het eten van gister. Vandaag heb ik de ekte ekte Italiaanse keuken mogen proeven. Holy moly, of zoals ze dat hier zullen zeggen: holo molo (indien mannelijk) of hola mola (indien vrouwelijk), wat is dát lekker zeg! Natuurlijk ben ik bekend met verse pasta’s en parmaham, maar een bladerdeegachtig broodje met daarop vers gebakken panceta als voorgerecht, gevolgd door een heel scala aan pasta’s en afgesloten met een stukje Italiaanse chocoladetaart veranderde direct mijn hele visie op de Italiaanse keuken. Spaghetti zal nooit meer hetzelfde zijn. En saus uit een pot? Forget it! Ik dacht dat de ravioli di spinaci van Grand’Italia al lekker was, maar pfff, that’s nuts. Wie wil mijn voorraad? Kortom: genoeg over het eten. Verse rijkgevulde pasta’s gemaakt door di mami wint het hard van alles wat we in Nederland proberen te imiteren. Vrij logisch ook.

Onze tafel was verder ongetwijfeld de meest multiculturele van het hele restaurant. We zaten met Duitsers, Amerikanen, Italianen, een Roemeense en een Japanse. Oooh Aiko’tje toch, ik mis je. Aiko dus, ja die van de presentatie ja. Wat kan ze lief lachen met haar schele spleetoogjes. “Hihi.” Ik hoor d’r nu nog. Edoch, na gezellig getafeld te hebben – wat gecombineerd ging met cassis (Lambrusco dell’Emilia Secco) van 10,5% – namen we afscheid. We hebben beloofd elkaars presentaties te bekijken morgen. Ik schrijf stiekem alvast mijn nummer in een speciale folder voor Aiko. Maar psst, nog tegen niemand zeggen hoor…

P.S. Kan iemand mij bijles Japans geven :$ :$?

Vanochtend vroeg opgestaan om mijn tas te pakken. Ik had tenslotte alle tijd. Laptop, check. Paspoort, check. Boardingpass, check. Kleding, check. En zo het hele rijtje. En ook nog eens de dubbelcheck. Rond half 12 de deur achter me dicht getrokken en met twee tassen richting ’t pontje om om 12 uur stipt bij Lotte te zijn. Na een bammetje gegeten te hebben reden we met de auto richting Eindhoven.

In Eindhoven – damn, wat een lekkere luchthaven vergeleken met Schipje – even gerelaxed, de koffers gedropt en de chauffeur en bijrijder (thanks Jan en Thom) uitgezwaaid. Na kennis gemaakt te hebben met Kim en Patty, onze reis- en hotelgenoten van deze week, konden we naar de gate. Zonder schoenen, riem en al het andere ijzerwaar dus met de broek op de enkels onder de metaaldetector door. So far so good. Even wachten bij de gate en toen old skool, zonder terminal, het vliegtuig ingelopen. Na de gebruikelijke praatjes in drie verschillende talen waren we zoals het heet ‘ready for take off.’ Je weet hoe het gaat. Gezien mijn reeds nog niet zo goed ontwikkeld vliegtalent was ik blij dat we hingen zeg maar. Op het moment dat ik de stewardessjes weer zag huppelen haalde ik handmatig mijn hart weer uit mijn keel. Wat een opluchting. Een half boek later werd de landing ingezet en zagen we Milano (Bergamo) onder ons verschijnen. Een prachtig gezicht zo in het donker. Toen de piloot uiteindelijk de rem had gevonden en het toestel tot bedaren had gebracht, trakteerde hij zichzelf op een biertje terwijl de intercom nog aanstond. Althans, hij opende er één met zo’n ronde oranje bieropener waar dat lullige stadiongeluidje uitkomt. Hollands als iedereen was klonk er applaus. Ik maakte praktisch van de gelegenheid gebruik om mijn bezwete handen eens flink te laten wapperen.

Vanuit het vliegtuig richting de koffers en toen direct door naar de arrivals. Daar stond hij hoor, onze bebaarde taxichauffeur. Heel lief met een bordje ‘Patty.’ Het was als in een film. Hij nam ons mee naar zijn très chique busje. Lederen bekleding, per persoon bedienbare verwarming en lichtjes en automatisch dichtslaande deuren. Het was alsof we de komende anderhalf uur van Bergamo naar Parma wederom in een vliegtuig stapten. Het enige dat miste was een paar vleugels. Dat de taxichauffeur dacht dat hij piloot was, werd na een kwartier wel duidelijk. Eenmaal vrij baan kreeg hij chronisch kramp in zijn rechtervoet en met een gemiddelde snelheid van 160 kilometer per uur ging Luca – als je niet opschiet ga ik op Godspeed – Toni al seinend met zijn grote lichten alle linksrijdende Italiaanse amateurchauffeurs te lijf. Zo veranderde hij zijn zwarte Volkswagen MultiVan in een ware rally auto. Gelukkig was iedereen te moe om hem op zijn sms-gedrag te wijzen.

Aangekomen bij het ***-Residence Hotel “Astoria” zei hij trots: “Just in time, my friends.” Dat was hij zeker. Ruim op tijd zelfs. Na een paar honderd euro afgerekend te hebben voor deze helse rit en een klein paar tientjes fooi gegeven te hebben aan Luca verliet hij ons met een blijde: “Hope to see you guys soon.” Zou ik ook zeggen met zulke bedragen, typische Italiaan. Enfin, hier en daar werd het een en ander  ontkracht en bevestigd.

Na simpel ingecheckt te hebben in het hotel wees de jongen achter de balie ons aan hoe we morgen op de universiteit konden komen. Sympathiek, dat dan weer wel. We wilden het zelf gaan opzoeken op internet, maar ja gedoe en zo met netwerksleutels was nu niet echt waar ik op zat te wachten. Gauw maar eens de hotelkamer bekijken. Prima deluxe. Tweepersoons bedje (vierkant van 1,80 x 1,80 ofzo) en een ruime badkamer. Daarna de dames weer opgezocht en gegeten bij de buurman.

Ik bestelde Rosa di Parma, pork fillet stuffed with parma ham and parmesan cheese, want hey hè, ik ben tenslotte in Parma. Het eten was redelijk en het eerste Italiaanse birra’tje was ook nog wel weg te tikken. Toen de rekening gevraagd. Na deze netjes ontvangen te hebben stond ons laat op de avond nog een cursus ‘oud Romeins handschrift ontcijferen’ te wachten. Dat was wel het laatste waar ik zin in had. Maar goed, wat bleek; we moesten dus €8,- betalen voor het brood – zelfs zonder freaking kruidenboter – dat we ongevraagd en ongezien op tafel (gegooid) hadden gekregen. Ook het stukje taart – you can try, if you like it I’ll give you more – dat mogelijk als dessert had kunnen dienen werd netjes op de rekening gezet. Zo zijn ze ook wel weer, die Italianen. Ze vergeten niets.

Al met al een heftige eerste dag met direct (naar mijn mening) veel Italiaanse invloeden. En van deze Italiaanse invloeden geniet ik nu behoorlijk. Het mag dan winter zijn, en middernacht, maar het is hier heerlijk 25 graden op mijn hotelkamer.

Morgen kwart voor 7 de wekker en dan ongetwijfeld weer een toffe dag. Ik kruip lekker onder de wol. Ofja, laat die wol maar zitten. Ciao!

Vanaf nu dus genialiteit op je beeldscherm, oftewel; online carnaval voor webloglezend Nederland. Vanuit Italië groet ik u. Veel leesplezier en een fijne avond. Of zoals ze hier ook wel durven zeggen: buona sera et arriverderci!