Soms heb je momenten nodig waarop je je eigen leven even moet vergelijken met een leeftijdsgenoot, om zo je geluk te kunnen peilen. Op dit moment ben ik duizend gelukkig, aangezien ik mijn leven net vergeleken heb met dat van Nodar Kumaritashvili. Dus dan ben je:
- 21 jaar
- Een Georgische rodelaar
- In een dun pakje
- In de kou
- In Canada
- Aan het trainen
En dan kop je een met 140 km/h een ijzeren pilaar. Niet zo slim.
Natuurlijk, over de doden niets dan goeds. Ik kan de beelden niet meer zien. Heftig. Onbegrijpelijk. Ik vraag me af de organisatie er nog iets mee gaat doen. Dan denk je; maak er dan grote kussens tegenaan. Of dan denk je, waarom geen overdekte rodelbaan? Of waarom niet een baan maken met zo min mogelijk risico’s? Je blijft denken, maar daar krijgen we deze jongen niet mee terug. Een donkere bladzijde in de geschiedenis van de Olympische Spelen.
In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.
Amen
