“Oh my God. What a day! Drunk too much ‘wine’ at the social dinner and now I’m sooo tired I won’t even write a short summary of my experiences!”
Dat waren mijn gedachten een half uur geleden. Best grappig hoe dan toch de dwang het wint van het verstand. Vandaag was tof. Serieus een topdag! Vanochtend samen met Lotte als één van de eersten lekker aan het ontbijt om half 8 in het hotel. Een goede start dus. Om half 9 liepen we richting de Università degli Studi di Parma.
Dom dat ik dacht dat in een stad als Parma de universiteit een modern gebouw kon zijn. Over een weggetje met kinderkopjes liepen we de patio binnen, alwaar stond aangegeven waar de opening plaatsvond. De Aula Magna was the place to be. Om 9 uur sharp vond de niet zo spectaculaire opening plaats. Achteraf moest ik blij zijn dat ik mijn billen nog voelde. Huh, dat klinkt raar. Ik leg het kort uit. De opening duurde uiteindelijk tot 1 uur ‘s middags, met een pauze van 5 minuten komt dat in de Aula Magna neer op een kerkmis van 4 uur met één keer hosties scoren. Na ongeveer 10 poses weet je dus niet meer hoe je moet zitten. Helemaal niet als het verhaal dat verteld wordt niet bijster interessant is en internet niet binnen handbereik is. Ik had mijn oude Nokia bij me, in verband met het spontane mobiele dataverkeer dat mijn HTC graag laat plaatsvinden over de Nederlandse grens.
- Leerpunt van de ochtend: neem een zitkussen mee naar universiteit.
- Leerpunt van de ochtend 2: als je Bounce speelt op een Nokia, bij level 4 moet je niet eerst linksaf om de punten en hoepeltjes te pakken en dan rechts via het water jezelf kleiner maken en weer omhoog willen. Omhoog kan alleen als je groot bent.
Vanmiddag zijn we naar een andere universiteit geweest om een sessie te volgen. Een sessie van een Zweeds meisje, waarvan ik vanochtend in het hotel zag dat ze leuke vriendinnetjes had, en een sessie van Aiko, het lieve Japanse meisje waar ik nu dolverliefd op ben. Daarna hadden we er geen kracht meer voor en zijn we met een zeer ontspannen tempo door de stad gaan hobbelen. Als ik spreek met we, bedoel ik Lotte en ik. Patty en Kim, die ik gister nog benoemde, gaan al de hele dag hun eigen gang. Prima.
De stad is prachtig. Parma kenmerkt zich door zeer karakteristieke kolossale gebouwen uit voorgaande eeuwen en kleine Italiaanse winkeltjes. Gelukkig is het momenteel saldi en kon ik mezelf in een van de winkels een ware Ferrari veroorloven. Dan praten we natuurlijk wel over een cahsmere-wollen Gio Ferrari. Volgens de verkoper best in town, wederom dat Italiaanse. Ik ruik maffia. Maargoed, ik prijs mezelf gelukkig met mijn trui. Ik denk dat mijn moeder ‘m ook leuk vindt. Dat scheelt dan weer.
Nadat we uitgeshopt waren zijn we nog even snel naar het hotel gegaan, waar we gebruik maakten van ons enige half uurtje gratis internet in de lobby en Lotte zo dus het één en ander voor school kon afhandelen en ik mijn internetloze dag gelukkig om zeep kon helpen.
Hoewel ik vandaag Twitterde geen zin had om social te doen bij het social dinner, viel het me 100% mee. Helemaal vergeleken met het eten van gister. Vandaag heb ik de ekte ekte Italiaanse keuken mogen proeven. Holy moly, of zoals ze dat hier zullen zeggen: holo molo (indien mannelijk) of hola mola (indien vrouwelijk), wat is dát lekker zeg! Natuurlijk ben ik bekend met verse pasta’s en parmaham, maar een bladerdeegachtig broodje met daarop vers gebakken panceta als voorgerecht, gevolgd door een heel scala aan pasta’s en afgesloten met een stukje Italiaanse chocoladetaart veranderde direct mijn hele visie op de Italiaanse keuken. Spaghetti zal nooit meer hetzelfde zijn. En saus uit een pot? Forget it! Ik dacht dat de ravioli di spinaci van Grand’Italia al lekker was, maar pfff, that’s nuts. Wie wil mijn voorraad? Kortom: genoeg over het eten. Verse rijkgevulde pasta’s gemaakt door di mami wint het hard van alles wat we in Nederland proberen te imiteren. Vrij logisch ook.
Onze tafel was verder ongetwijfeld de meest multiculturele van het hele restaurant. We zaten met Duitsers, Amerikanen, Italianen, een Roemeense en een Japanse. Oooh Aiko’tje toch, ik mis je. Aiko dus, ja die van de presentatie ja. Wat kan ze lief lachen met haar schele spleetoogjes. “Hihi.” Ik hoor d’r nu nog. Edoch, na gezellig getafeld te hebben – wat gecombineerd ging met cassis (Lambrusco dell’Emilia Secco) van 10,5% – namen we afscheid. We hebben beloofd elkaars presentaties te bekijken morgen. Ik schrijf stiekem alvast mijn nummer in een speciale folder voor Aiko. Maar psst, nog tegen niemand zeggen hoor…
P.S. Kan iemand mij bijles Japans geven :$ :$?
