Het is dinsdag nu, de dag van de waarheid. Momenteel geeft de tijd 09:16 aan en ik heb er al een halve dag op zitten. Een kwart daarvan werd besteed aan het ontwaken uit een diepe coma, nog een kwart deelde ik op in ontbijten en het lopen naar de universiteit. De overige helft van mijn tijd heb ik hopeloos lopen zoeken naar de persoon die mij toegang tot internet kon verschaffen. In mijn beste Engels, Italiaans en Chinees heb ik geprobeerd de juiste persoon te vinden. Mijn woede dreigde droog te koken. Ik zit weer in de pijnbank van de Aula Magna en ik heb geen internet. Een meisje van Organisatie Lik Me ’t Vestje had de wachtwoorden en usernames op de andere uni laten liggen. Aaargh! Ik voel een dringende behoefte om alle modems en routers op te blazen…
Het is inmiddels 09:27 uur en Lotte kan ook niet meer op internet. Haar inlog doet het niet meer. Internetten in een voormalige kerk, the devil plays tricks with me. Ik ruik maffia, maar dat terzijde. Aiko zit achter me. Haar lach maakt me blij. She even tried to fix my internet. Soo cute! Verder zijn de lezingen echt vrij oninteressant. Alles gaat over bibliotheken. ALLES. Gister vertelde het Zweedse meisje dat ze in Kunglåv, aan de zuidwestkust van Zweden, een nieuwe bibliotheek hadden gebouwd om meer mensen kennis te laten maken met de kracht van bieb (of in ieder geval zoiets lijkt me). Het ging om een strak, moderne 2000 vierkante meter grote bibliotheek met mogelijkheden tot ontspanning en zelfontplooiing. Er was een hele strategie bedacht om de bibliotheek meer 2.0 te maken en de digital divide te overbruggen. De bibliotheek had zelfs een eigen MySpace. Hun slogan was iets met “Better, ….., online.” Daarna vertelde ze met grote trots dat de bibliotheek toegang verschafte tot maar liefst 7 (lees: zeven) public accessable computers! Ik was in shock, en gelijk niet meer overtuigd.
09:42 en iedereen met een laptop zit weer lekker te internetten. Ik ben maar wat aan het dromen en schrijven. Met een half oor luister ik wat er door de Aula geschreeuwd wordt. Ik zal voor u quoten… Oh wacht, er wordt nu door een Duitser Engels gepraat. Ik spits mijn oren. Oké, daar was dus geen chocola van te maken. Sorry. Het ging over das Grimm-Zentrum, behorend tot de Berlin School of Library and Information Science. Voor nu: genoeg over dit onderwerp. Terug naar meer schokkende feiten.
Waar we in Nederland al jaren lopen te kloten met de introductie van de OV-chipkaart, hoorde ik van Aiko dat je in Tokyo gewoon je mobieltje kunt scannen als je toegang wil tot het openbaar vervoer, en dat je na je reis gewoon weer met je mobieltje kunt uitchecken. Het kan zowel op krediet als met een opgeladen chip. Uiteindelijk krijg je alle gemaakte kosten op één rekening aan het einde van de maand. Hoe chill?! Eat that, Camiel Eurlings en kornuiten!
Het is één minuut voor tien en ik ga proberen de rest van het programma te volgen. Over een uur is er koffiepauze, een onderdeel waar ze in Italië gelukkig wel van organiseren weten. Ik hoor nu: “Arre thera anny questioons?” I’m off. Moet even snel iemand wegapplaudisseren. JOE.
